W krainie zmierzchu

W innym nastroju , nie w tym miejscu co kiedyś.

2012-02-22T23:05:00.000+01:00

Rzeczy i sprawy powoli wracają na swoje miejsce.
Jak pociąg, który marzy, że na chwilę wyrwie się z torów i pojedzie w dal, tam gdzie nic go nie ogranicza.
Pociąg musi jechać swoim torem.
Inaczej wydarzy się katastrofa.
Należy mówić szczerze i wprost - tak słyszałam.
Przesłyszałam się najwyraźniej.
Szczerość i prawdomówność prowadzą do ....
Właśnie,do czego prowadzą?
Ktoś zapytał mnie, czy jest temat do pisania, kiedy przychodzi niemoc twórcza.
Zawsze można znaleźć temat do opowiedzenia jakiejś historii.
Prawdziwej lub wymyślonej.
Ktoś inny powiedział mi, że opowiadając to, co sami przeżyliśmy, będziemy najbardziej wiarygodni.
Mówiąc wprost nie znalazłam zrozumienia.
Używając przenośni, nie znalazłam go tym bardziej.
Czas płynie bardzo szybko.
Ktoś, tego nie dostrzega.
Powracam do mojej krainy zmierzchu, w której wszystko jest możliwe.
Tam toczą się historie prawdziwe.
Chciałabym już nie oglądać się za siebie.
Nie zamykam drzwi, ale nie chcę wracać do punktu wyjścia.
Może ten ktoś zdąży pójść za mną by poznać krainę, która jest nie tylko moja.
Jeśli zrozumie, że czas nie czeka.

Samo się robi

2012-01-08T19:30:00.007+01:00

W tak zwanym poprzednim życiu ( jakieś ponad dziesięć lat temu) z uwielbieniem zajmowałam się robótkami na drutach i szydełku. Potem nastały dni, miesiące i lata, w których musiałam się skupić nad bardzo niszczącą wewnętrznie działalnością. W czasach obecnych, gdy życie jeszcze się tli i jak widać mój czas trwa, wracam do zarzuconych czynności.Pouczona przez koleżankę Irenkę, która jest zdolna w dziedzinach robótkowych, ale niestety strony nie prowadzi, przypomniałam sobie kolejny wzór. popełniłam w nim niezwykle rozciągającą sie kamizelkę dla jednego wujka. Wujek rósł i kamizelka nadążała. Dziś wzór wystąpił na czapkach. Ciemna była zrobiona na zamówienie mojego dzieckanatomiast żółta po znalezieniu motka mohairu, który wystarczył na to, co się zrobiło. Wzór robi się sam i jest rozciągliwy i miękko się układa.

Dobra Gospodyni 1 - sto lat temu

2012-01-06T19:20:00.002+01:00

Po zaborach, zsyłkach i pożodze wojennej, w domu moich dziadków ocalało kilka skarbów.
Nie są to wielkie skarby, nie są to bogactwa ani rarytasy muzealne.
Ale....Kto wie? Za jakiś czas być może.
Uciekając przed pożarami, wojnami moi bliscy ocalali książki.
Chwyta się ponoć przypadkowe rzeczy.
Jednak kiedyś moja prababcia uratowała rocznik „Dobrej Gospodyni”.
Gdy odeszli dziadkowie i trzeba było posprzątać ich dom, moja mama przywiozła dla mnie skarb po swojej babci. Pamięta go z dzieciństwa.
Przedstawiam : Pismo tygodniowe ilustrowane dla kobiet „Dobra Gospodyni” – 1 – 9 styczeń – 1902 rok.

Niestety nagłówek oraz pierwsza i druga strona z numeru pierwszego nie zachowały się.
Zatem posłużę się numerem 2.

Nowe sprzęty kuchenne
Kilka bardzo praktycznych nowości przywieziono niedawno z Ameryki.
Poniżej podany nóż, przeznaczony specyalnie do krajania chleba, w zupełności nadaje się do rozbierania grubszego ptactwa pieczonego, krajania mięsa, ciast oraz różnych produktów wiejskich. Ząbkowane ostrze przyczynia się głównie do równego przecinania, osuniecie się bowiem noża, gdy już raz ostrze zagłębiło się w mięso - jest niemożliwe. Przytem i krajanie następuje bez najmniejszego wyniku, gdyż lekkie tylko posuwanie noża powoduje doskonałe i równe przecięcie.

Bardzo praktyczną maszynką do szlifowania noży, nożyczek i różnych ostrych narzędzi – jest maszynka rotacyjna do szlifowania

oraz maszynka do krajania kartofli w plasterki. Przez odpowiednie urządzenie cylindra, w którym umieszczane są noże, można za pomocą tej maszynki z nadzwyczajną szybkością krajać kartofle lub owoce w równe talarki.

Praktycznym instrumentem okazał się także zupełnie zamknięty ze wszystkich stron młynek do mielenia kawy, którego rycina mówi sama za siebie. Służy on równocześnie jako puszka do przechowywania kawy palonej lub mielone; w tym celu, znajdują się dwa hermetyczne zamknięte naczynia, których zawartość jest na rycinie widoczna. Spodnie naczynie jest przymocowane na obrączce gumowej i może być łatwo odjęte, wyższa przykrywka jest śrubowana i szczelnie zamknięta. Byłoby bardzo pożądanym, ażeby pożyteczne i nader praktyczne te sprzęty jak najprędzej przedostały się z drugiej półkuli do nas.

Długie zimowe wieczory można było spędzać pożytecznie zajmując się podobnie, jak my współcześnie, wykonując piękne koronki.

Panie podziwiały nowe modele okryć zimowych.

oraz kapeluszy.

Wyprzedaże nie są pomysłem naszych czasów.

Reklamy także już były.

Każdy numer zawierał przepisy kulinarne, rady i wskazówki, dyspozycje obiadów na cały tydzień, odpowiedzi od Redakcyi, drobne wiadomości ( wesołe i smutne oraz skandaliczne), rekomendacye pracy, metody kroju i wiele innych wspaniałości.

Pierwotnie numer opracował pan redaktor Eugeniusz Rapczyński, wydał Leon Bogdanowicz ( Antoni Łada. Дозволено цензурою . – Варшава 16 Декабря 1901 года.
Druk. Kaniewski & Wacławowicz, Zielna No 20.

Tym czasem migosia miga na drucikach.

Do zobaczenie w nowym numerze Dobrej Gospodyni.

2012

2012-01-01T14:47:00.001+01:00

Działo się za oknami w godzinie przejścia roku na rok.
Niestety mgła jak zwykle dopisała i popsuła nieco szyki.
Starałam się moim niezwykle zwykłym sprzętem ująć urok chwili.
Sprzęt starał się jak umiał, ale nie nadążałam za wybuchami ogni bengalskich( tak za Andersenem podoba mi się nazywać te wybuchy).
Panna Whisky ( mój pies) specjalnie nie odczuwała stresującego hałasu.
Coś tam widać, arcydzieło to nie jest, ale wiem jak było rzeczywiście.

Strzelali petardami od rana.
Zakończyli około pierwszej w nocy.
Lekki bałagan zalega sobie i czeka na zmiłowanie pracowników administracji.
Już widzę jak oni to kochają.

Ranek Nowego Roku wcale mnie nie zaskoczył,
Miałam bardzo miły sen, który może jednemu komuś opowiem kiedyś.
Czas pokaże.
Ponieważ należy lekko dbać o wizerunek,
ubrałam się i lico przysposobiłam
do wyjścia na świat.
Wyprawiłam się z psem do pobliskiego lasku.
Było poranne noworoczne spotkanie
okolicznych psów i ich właścicieli.
Pozostała część społeczności spała spokojnie w domach.
Jedni nie śpią by spać mogli inni.
Bynajmniej ci pierwsi to nie policja i nie piekarze.

Zastosowałam propozycję mojej córki,
aby ust korale pociągnąć niezwykle
czerwoną pomadką.
I tym sposobem najpierw idą moje usta, potem idę ja.
Kiedyś nie robiłam się na czerwono.
Widać starzeję się jakby.
Ale nawet cieszę się, bo doczekałam kolejnego roku.
Postanowień nie robię ale wiem, że jak zwykle nie będę się odchudzała, bo jedzenie jest bardzo przyjemne.
Zachowanie umiaru pozwoli, mam nadzieję, dotrwać w rozsądnym rozmiarze do następnego roku.
Cały rok wyzwań przed nami.
Zatem do dzieła moi mili.

Jeszcze Stary Rok

2011-12-30T19:10:00.000+01:00

W szafie czeka na swoją kolej sukienka, która nigdy nie zaistniała.
Sztuczne perły nie dowierzają, że nie są prawdziwe.
W lodówce chłodzi się musujące wino udające szampana.
Kieliszki przygotowują się do napełnienia.
Mrożone truskawki przypomną w ostatnią grudniową noc wiosenne aromaty.
Odrobina marzeń w codzienności.
W krainie zmierzchu wszystko jest możliwe.
Sukienka być może zaistnieje jutro. Do niej pasować będą srebrzyste pantofle.
Na szczęście loki będą prawdziwe i naturalne.
Kilka kropli perfum, delikatny makijaż i można będzie udać się na bal.
Za oknem w oddali i zupełnie blisko rozbłysną tysiące fajerwerków.
Widok jest niesamowity każdego roku.
Można będzie ukryć się w tłumie aniołów na balowej sali po drugiej stronie lustra.
Srebrzystość sukni powinna pasować do anielskich strojów.
Tylko brak skrzydeł odróżniać będzie zwykłych ludzi od niezwykłych duchów.
Być może nastrój uskrzydli tych najzwyklejszych i poczują się przez moment anielsko?
W krainie zmierzchu niemożliwe staje się prawdziwe.
Wystarczy tylko zamknąć oczy.
Dlatego lubię, gdy zapada zmierzch.
Potem przychodzi noc, która mogłaby się nie kończyć.
Od lat spędzam tę noc z aniołami.
Do napisania i do zobaczenia na balowej sali po drugiej stronie lustra w tłumie aniołów.

SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU

Boże Narodzenie daje nadzieję

2011-12-23T19:20:00.001+01:00

Nadchodzi dzień, w którym rodzi się nadzieja.
Jesteśmy wśród bliskich, zostawiamy miejsce przy stole.
Dla tych, którzy odeszli i dla tych, którzy mają przyjść.
Moi mili Współcześni, życzę Wam spełnienia najskrytszych marzeń i pięknego życia wśród kochających osób.
Nasi bliscy odeszli będą z nami dopóty, dopóki będziemy ich wspominali.

Najpiękniejszych Świąt Bożego Narodzenia Wam życzę.

2011-12-20T23:50:00.000+01:00

No to sobie pracujemy przedświątecznie, zawodowo, domowo, w biegu, w locie, w międzyczasie.
Bigos pachnie ( bo jak to bigosu nie będzie? – to będzie), ciasteczka same się pieką, zakupy w siateczkach ( własnej roboty siateczki, a jakże) się taszczą, lista zakupów maleje, portfel też lekko jakby chudnie ( schudnie tyle, ile mocy na święta miał).
Pachnie pomarańczami i jabłkami, grzybami i goździkami. U mnie tak pachnie.
A u was?
Jeszcze tylko mięsa upiec, ciasta upiec, sałatki skroić, stół udekorować i paść.
Od przejedzenia lekko paść i ze zmęczenia lekko paść.
Taka nasza natura ludzka i polska.
Tradycja.
Dom odświętny i czysty, światła w oknach, drzewka ozdobione.
Gość w dom, Bóg w dom.
Kolęda zabrzmi i rozmowy będą się toczyły. O rzeczach ważnych i mniej ważnych.
Wspomnimy tych, którzy odeszli i tych , na których czekamy, będziemy marzyć i przegryzać marzenia pysznościami.
Smaki, zapachy i tradycja.
Biegnę do kuchni bo ciasteczka chyba płoną!!!Rumiane mocno diabelce.

Grudniowe radości

2011-12-12T14:29:00.001+01:00

Wczoraj odbyło się w Gdańsku kolejne spotkanie dziewczyn ( bo jesteśmy i będziemy zawsze młode i piękne)o złotych rękach.
Było świątecznie, słodko i .... prezentowo.
Każda z nas przygotowała i tym samym dostała niezwykły upominek - dzieło naszych rąk.
To niesamowite ile radości daje obdarowywanie innych i otrzymywanie podarków.
To była prawdziwa niespodzianka.
Jestem niedawno w tym gronie, a czuję się jakbym była w nim sto lat.
Usłyszałam niedawno wypowiedź kobiety do własnego męża, który marudził na zakupach :
..."kobiety powinny mieszkać z kobietami a mężczyźni z mężczyznami, bo mamy kompletnie inne zainteresowania i nie byłoby konfliktów"...
Coś w tym jest.
Nie skreślam jednak rodu męskiego, choć ten odstaje od kobiecego, niestety.
Mężczyźni przydają się czasem do prac domowych, testowania jedzenia i do zabawy( pamiętacie Seksmisję?).Panowie są inni ale bardzo potrzebni.
Wiem, że panowie są niesamowicie zdolni ale my jesteśmy lepsze, NAJLEPSZE.

Jak pachnie moja dusza?

2011-11-26T15:55:00.004+01:00

Тест: Запах твоей души…
Запах тайны
Книжной пыли, кофе, древесины,
свежей типографской краски, кожаных обложек,
горящих свечей, дорогих сигар,
еловых ветвей, старинных фотографий и неразгаданных тайн.

Пройти тест

11.11.11

2011-11-11T22:20:00.000+01:00

Dobra data

Wyrwane z kontekstu

2011-10-21T12:27:00.002+02:00

Jechałam dziś tramwajem od Manhattanu do Strzyży ( po prostu mnie rozwalają nazwy w miastach – nie myślę o Strzyży). Wkoło mnie siedzieli panowie w wieku mocno po balzakowskim w strojach wybitnie po powrocie albo w trakcie przerwy w kontrakcie.
Debatowali na temat zakupów samochodów z takiej półki, że nawet nie mam pojęcia jakie to samochody. Mercedesy łapałam ale inne mniej. I jeden śmiał się, a właściwie przeżywał, że ludziska po zakupie takiego cuda biegną do warsztatu i montują instalację gazową.
Koledzy, których było pięciu jeśli dobrze pamiętam, starali się go uspokoić, bo jego zdziwienie wzrastało do poziomu nerwowego napięcia. Denerwował się, że jak się nie ma na benzynę, to nie powinno się kupować drogich samochodów tylko tanie i ładować w nie gaz choćby w kilka zbiorników. Bo to draństwo i grzech niszczyć piękne auta prosto z salonu.
W pewnym momencie ( po zaliczeniu czterech przystanków) pan stwierdził, że on jest miłośnikiem czołgów to powinien sobie kupić „Tygrysa” i podziwiać na ulicy, bo taki czołg dużo pali.
A ja nie wytrzymałam i powiedziałam żartując, że można by do tego czołgu gaz zainstalować.
I to pomogło w przerwaniu zdenerwowania pana z sąsiedniego siedzenia.
Nasz tramwaj i inne przed nami stanęły bo „coś”. Pan od instalacji gazowych zapytał czy przypadkiem nie złapaliśmy gumy. Pozostali ze mną włącznie odpowiedzieli mu niemal jednocześnie, że w tramwajach instalują gaz. Było wesoło. Miło, ze tak od rana i w komunikacji miejskiej. Motorniczy rechocząc wypuścił nas przed przystankiem. Pobiegliśmy do pracy i tam gdzie kogo oczy niosły. Byliśmy na gazie.

Fotograficzna opowieść o bakłażanach

2011-09-19T21:29:00.000+02:00

Smak tego bakłażanowo cukiniowego szaleństwa powala na kolana.
Robię i jem i dzielę się bo samo się także jakoś zjada.
Minęło sobie lato. Pracowite było jak zawsze w moim wydaniu.
Zawodowo pracowite było.
Wakacje mam mieć. Kiedyś.
Nie miałam siły pisać, nie miałam siły obrabiać zdjęć, nie miałam siły tworzyć robótek.
Wobec tego, że za oknem deszcz i że pod blokowymi choinkami rosną maślaki, należy powrócić do przyjemności i zapisków kłusownika.

Było smakowicie na początku lata.

Mój dzielny pies, jeszcze szczupły w miarę spędzał miłe chwile na powietrzu.

Mimo ładnej pogody - gary wzywały.

I tak właśnie wygląda trzydniowa zabawa w bakłażany i cukinie.
Samo się robi, samo się sprząta i samo się zjada.
A w międzyczasie pracowałam sobie w pracy z czego się cieszę, chociaż nie do końca wierzę w urlop ( to jakaś legenda jest czy jakoś?).
Jest jednak jesień i zima i dłuuugie wieczory.
Wykupiłam sobie pływanie na basenie jako sposób na odpoczynek.

Lubię jazdę konną. Ale nie stać mnie.
Uszyłam zatem konika. Tylko, że konik poszedł sobie do mojego bratanka.

Bakłażanowo cukiniowa opowieść pod wrażeniem Małgosi z Toskanii

2011-06-22T21:04:00.003+02:00

Kiedyś dostałam przepisy na wykorzystanie cukinii i bakłażanów.
Nie wiem jak smakował dżem, który jadła Małgosia
http://toskania.matyjaszczyk.com/2011/06/w-grupie-taniej.html
Mój wyglądał podobnie i smakował nie najgorzej.
Do tego jadłam bakłażany przyrządzane na słono, które wyglądały jak plasterki boczku w pysznym sosie.

Cukinia „ananasowa” trzydniowa
Wersja jako dodatek do ciasta
Cukinia – ilość taka aby litr syropu zakrył pokrojoną cukinię
Cukinię umyć, obrać ze skórki, pokroić w kosteczkę ( ja kroję małe około 0,5 cm)

Zalewa – 1 kg cukru,
2 cytryny ( myję i jedną kroję w cienkie plasterki ze skórką, z drugiej robię ze skórki wiórki i wyciskam cały sok – resztę wyrzucam),
1 szklanka wody
Z cukru , soku i wody robię syrop.

Do gorącego syropu wkładam cukinie i cytrynę „plasterkową”.
Całość należy zagotować lekko mieszając ( polecam drewnianą łyżkę) i pogotować 10 minut.
Zdjąć i odstawić do następnego dnia.
Następnego dnia ponownie zagotować, pogotować 10 minut i odstawić.
Trzeciego dnia zagotować raz jeszcze powtórzyć gotowanie.
Zamykać na gorąco. Jeśli nie słoiczek nie chwyci, traktuję potrawę po wierzchu odrobina spirytusu, podpalam i zamykam. Pasteryzować można dla pewności dotrwania smakołyka do zimy.

Aby wyszedł lżejszy dżemik robię mniej syropu i dodaję cukru do smaku i więcej cytryny. Eksperymentowałam także z cynamonem, goździkami, i koprem włoskim ( w małych ilościach ( na jeden słoiczek). Zależy to od gustu. Lubię wyjadać plasterki cytryny i dodaje i sok i więcej plasterków.
Moja koleżanka dodała pieprzu kajeńskiego i dodawała swój wyrób do innych potraw.
Mieszam także cukinię z bakłażanem albo same bakłażany w podobny sposób.

Bakłażana traktuję jednak nieco inaczej.
Na słodko.
Myję je, obieram z ciemnej skórki i kroję w cienkie plasterki ( jak najcieńsze). Dżemowej nie robiłam ze skórką. Ale może warto spróbować?
Ja kroję plasterki wzdłuż ale to nie ma różnicy w dżemie. Ma znaczenie w potrawie na ostro. Podobają mi się takie podłużne plastry, które rozpadają się lekko w trakcie gotowania.
Pokrojoną cukinię namaczam w wodzie z odrobiną soli aby pozbyć się goryczki na kilka minut. Powinna być przykryta. Odsączam na papierowych ręcznikach albo na czystej ściereczce.
Robię cukrowy syrop ( metodą na oko i smak) dodaje sok z cytryny ( na smak) i skórkę startą z cytryny. Gotuję na szklisto postępując podobnie jak z cukinią.
Dodaję różne pachnące przyprawy zależnie od tego jak chcę doprawić.
Podjadam i próbuję. Zamykam na gorąco, pasteryzuję.

Bakłażan na słono.
Składniki : bakłażan ( 2 sztuki )
Olej do smażenia

Najpierw robię sos.
To ważne bo trzeba przekładać usmażone płatki.
Sos: Musztarda francuska ( z ziarenkami gorczycy)- 2 łyżki płaskie
Sos sojowy do smaku
Ocet balsamiczny do smaku
Pęczek koperku
Czosnek do smaku i według gustu
Woda – dwie łyżki
Kminek ( jeśli lubicie)
Pieprz do smaku
W miseczce, kubeczku czy w czym się da, mieszamy dwie łyżki musztardy, wodę.
Doprawiamy octem i sosem sojowym. Dodajemy czosnek pokrojony w kosteczkę lub w cieniutkie plasterki. Dodajemy koperek pokrojony cienko, kminek, pieprz.
Stawiamy niedaleko naczynia, w którym umieścimy potrawę.
Proponuję miskę, salaterkę.
Dno smaruję sosem.
Przygotowujemy bakłażana.
Myję bakłażana. Nie obieram. Kroję wzdłuż w plasterki.
Moczę w posolonej lekko wodzie.
Odsączam ( koniecznie) na ręcznikach papierowych lub ściereczce.
Na patelni rozgrzewam olej ( nie głęboki bo bakłażan ciągnie jak smok).
Smażę plasterki na złoto partiami.
Dobrze mieć pomoc w postaci drugiej osoby.
Mam przygotowane ręczniki papierowe na tacy.
Złociste, kruche plasterki odsączam z tłuszczu układam w misce.
Warstwę traktuję małą ilością sosu ( maźnięte tylko )i na to następne bakłażanowe faworki.
Sosu naprawdę niewiele ale tak aby każdy płatek miał smak.
Jest to pracochłonne i wymaga lekkiej synchronizacji.
Chyba, ze macie dużo miejsca i posmażycie plasterki, które będą czekały leżakując i odsączając się.
Ja zwykle robię je z kolegą zza ściany, od którego podejrzałam recepturę obserwując na żywo i będąc odpowiedzialna za sos.
On smaży, ja przekładam i podjadam chrupiące z odrobiną sosu.
Plasterki poukładane traktuję resztą sosu i praktycznie po chwili można je jeść.
Miękną i przechodzą smakiem.
To bardzo dobry dodatek do potraw i smakuje sam ale jest intensywny.
Ja jem raczej ryby ale do mięsa też pasuje.
Jeśli zostawimy w lodówce ( przykryte bo daje zapach wkoło) , następnego dnia mamy miękkie udające wędzony boczek z przyprawami warzywo. Na zimno jest bardzo dobre ale mniej ładnie wygląda. Mnie się podoba.
W mojej kuchni leżą dwa bakłażany i cytryny.
Do końca nie jestem pewna, która opcja zwycięży.
Może dżem na ostro?
To na dziś na tyle w dziedzinie bakłażanów i cukini.
Pozdrawiam

Genius loci - Historia ukryta w napisach.

2011-05-26T14:26:00.000+02:00

Navigare necesse est, vivere non est necesse”
Taki napis wita nas w Gdańsku po przekroczeniu Złotej Bramy i przejściu kilkunastu kroków ulicą Długą. Znajduje się on na *sgraffiti na bocznej ścianie kamienicy ulicy Długiej róg ulicy Tkackiej. Znaczy on ni mniej ni więcej , iż „żeglowanie jest koniecznością, życie nie jest koniecznością” czyli po prostu „żeglowanie jest ważniejsze od życia”.
Ciekawe, dowcipne i niejednokrotnie mądre maksymy od dawna gościły na gdańskich budynkach. Można dojść do wniosku, że z jednej strony było to robione aby pokazać swoją wyższość nad innymi, udawać mądrość lub nią się chwalić. Do Gdańska przybywali ludzie z różnych stron znanego wówczas świata. Każdy chciał zabłysnąć, pokazać, że jest lepszy, dostać prawo do pozostania w mieście i urządzenia się w nim jak najlepiej. Miasto można było czytać jak księgę, odnajdywać w nim mity i czuć się jak w bajce. Było to dostępne dla wszystkich ale nie dla wszystkich zrozumiałe. Wydaje mi się jednak, że pobudzało prostych ludzi do zapoznania się z pismem, łaciną i językiem niemieckim ( bowiem napisy w Gdańsku są w tych właśnie językach). I nie ma się co oburzać. W Gdańsku mówiło się wieloma językami, jednak dominował niemiecki. I pisze to Polka, od wielu pokoleń mieszkająca w Gdańsku. Ale jak w papiery zajrzeć to moi przodkowie także przybyli tu z różnych stron Europy. Tak się szukali, że właśnie tu odnaleźli swoje miejsce na ziemi. I wcale ich językiem narodowym był nie tylko niemiecki. Był prawdopodobnie także angielski, węgierski, polski. Takie miejsce i takie ludzkie losy. Moi przodkowie podróżowali po świecie, ale zawsze wracali do swojego miejsca. Mieliśmy tu w Gdańsku władców polskich i zostaliśmy ich poddanymi ( piszę w imieniu przodków). Los, tradycja, szacunek i historia spowodowały, że była i jest tu Polska. Tak miało być i tak jest.
Gdańsk słynął z handlu, rozwinął się dzięki niemu. Towary przewożone były lądem ale przede wszystkim drogą morską. I dlatego koga ( żaglowiec) była pierwszym symbolem miasta. Dzięki żeglowaniu do miasta przybywały towary, łupy pirackie i wojenne. Wypływały z Gdańska ładunki do innych krajów. Wiodły przez Gdańsk szlaki handlowe wodne i lądowe. Bez żeglowania nie byłoby tego miasta. Dziś z mojego okna widać w oddali terminal kontenerowy i choć nie ma już żagli na statkach, które wożą towary, stara maksyma nadal ma swoją moc.
I w tym miejscu zaczyna się ta historia.
W XV wieku, u schyłku barwnego średniowiecza, w okresie gdy nieśmiało witało w Europie jeszcze barwniejsze odrodzenie, w Brugii mieszkał malarz pochodzący z Dolnej Nadrenii. Był to Hans Memling bardzo znany i bardzo bogaty jegomość. Posiadał pracownię, w której pracowało dla niego wielu uczniów i pomocników.
Jego obrazy nie były zbyt okazałe. Cechowała je jednak harmonia, spokój, wspaniały koloryt, dbałość o szczegóły, liryzm i maniera wysmuklania postaci tak szczególna dla średniowiecza.
Przypisywano mu później wiele obrazów, ale do końca nie ma pewności czy wyszły spod jego ręki. Żył 59 lat i stworzył wiele pięknych malowideł.
Jedno przeszło do historii nie tylko dlatego, że jest jedynym dziełem tego malarza pełnym dramatyzmu i jedynym tak wielkim swoim rozmiarem, ale dlatego, że miało bardzo ciekawą historię własną. Do tego nierozerwalnie połączoną z żeglowaniem.

Wydawało się całkiem zwyczajne, że pewna bogata włoska rodzina Angelo i Katarzyna Tani związanie z rodem Medyceuszy (przez interesy bankowe), zamówiła, w latach 70-tych XV wieku, obraz u znanego flamandzkiego malarza.Oto oni na tyle na skrzydłach tryptyku.
Obraz miał przedstawiać Sąd Ostateczny i miał zdobić florencki kościół Badia Fiesolana.
Do Italii transportował go galeon Saint Matteo. W tym samym czasie na tych samych wodach szalał gdański kaper Paweł Benecke, dowódca karaki Piotr z Gdańska. W czasie napadu obraz został zrabowany i trafił do Gdańska. Prawo wówczas było szczególne i nieprzychylne właścicielom towarów, na które napadali bałtyccy piraci. Na innych wodach prawo było podobne. Kto zrabował ten miał. Jak nie złapali i nie udowodnili to o czym miała być mowa. Dziś nadal piraci szaleją na wodach i chociaż mamy inne prawa na świecie, czasami dziwne jest, że mogą być tak bezkarni. Jednak wracając do naszego kapra Pawła Benecke. Przy podziale łupów właściciele statku podarowali tryptyk Memlinga Kościołowi Mariackiemu w Gdańsku. Wisiał sobie spokojnie do czasu, gdy niejaki Napoleon Bonaparte przywłaszczył go sobie jako zdobycz wojenną. Wisiał w Luwrze do klęski cesarza. Po obaleniu europejskiego wojownika trafił do Berlina i do Gdańska wrócił w roku 1817. Pod koniec II wojny światowej obraz został wywieziony przez Niemców w głąb Rzeszy. Tam wpadł w ręce Armii Czerwonej, która wywlokła go do Leningradu aby zdobił ściany Ermitażu. Cały czas był zdobyczą wojenną. Do gdańska wrócił w roku 1956. Obecnie oryginał znajduje się w Muzeum Narodowym. W Kościele Mariackim znajduje się kopia obrazu.
Kościół walczy o jego odzyskanie. Przygotowano nawet specjalną gablotę do jego ekspozycji.
Zdaniem konserwatorów warunki klimatyczne i zabezpieczenie są niezbyt przychylne powrotowi dzieła do Kościoła.

Każdy, kto przyjeżdżał do Gdańska pociągiem i wysiadał na dworcu głównym mógł zobaczyć jeszcze większą kopię dzieła przedstawioną jako foliowy witraż okna hali dworca.
Było to ciekawe założenie i według mnie wizytówka i zachęta aby obejrzeć go w Muzeum Narodowym i w Kościele. Niestety został zdjęty i może zostać zastąpiony reklamą. Jakoś nasi włodarze mają dziwne pomysły. Promują miasto reklamami piwa i samochodów. Wszystko dla kasy.
Jeśli jednak przyjdzie komuś ochota zobaczyć obraz w całej okazałości to gwarantuję, że czyta się go jak ciekawą książkę. Znam go od dziecka. Miałam kilka lat, gdy pokazywał mi go i opowiadał mi o nim tato, potem profesor Januszajtis i wreszcie pani dr Sztyber, która jest zafascynowana Memlingiem i wie o nim niemal wszystko. Bo cały czas odkrywa się nowe szczegóły. Zdawałam egzamin z tego obrazu i dokonałam nawet kolejnego odkrycia małej zagadki czy też tajemnicy, które są w nim zawarte. Dzięki temu mój egzamin zakończył się sukcesem. Ja jestem także jego fanką i chociaż to niesprawiedliwe, cieszę się, że jest w Gdańsku a nie we Florencji.
Jeśli zainteresuje kogoś Sąd Ostateczny Memlinga, to zapraszam na kolejny odcinek, w którym postaram się go opowiedzieć .

*Sgraffito jest techniką dekoracyjną malarstwa ściennego. Polega na nakładaniu kolejnych, kolorowych warstw tynku lub kolorowych glin i na zeskrobywaniu fragmentów warstw wierzchnich. Poprzez odsłanianie warstw wcześniej nałożonych powstaje dwu- lub wielobarwny wzór. Technika ta znana jest od czasów starożytnych. Została spopularyzowana czasach renesansu we Włoszech do dekoracji fasad.

Zdjęcie żaglowca jest autorstwa pana Michała Kochańczyka, niesamowicie sympatycznego podróżnika, który mam nadzieję nie nakrzyczy na mnie za jego umieszczenie.

Zdjęcie obrazu Memlinga pochodzi z archiwum wydawnictwa mojej rodziny i być może sama je zrobiłam.

Nocny Marek

2011-05-17T23:50:00.000+02:00

Urodziłam się w środku nocy i zostało mi uwielbienie do nocnego przesiadywania.Szkoda czasu na sen.Od dziecka miałam żal, że trzeba iść spać.Cóż z tego - mówiłam, że jutro wydarzy się coś ciekawego, skoro wieczorem i tak trzeba iśc spać. Jakaś ta dziwna filozofia i niezrozumienie natury każe mi wykorzystywać także i noce.Potrzebuję kilku godzin na wypoczynek. Pięć wystarcza mi z nadmiarem.Cztery uchodzą. Trzy nieco mało.Widocznie jestem innego gatunku albo z innej planety.Gdy ide spać za wcześnie, budze się około czwartej lub piątej rano i koło szóestej jestem zmęczona czuwaniem. Jeśli nieopatrznie zdrzemnę się w dzień ( zdarza się w wolne i deszczowe dni) mam przechlapaną noc. Zwyczajnie nie śpię a następnego dnia w pracy jestem lekko trafiona.
Wieczorne posiedzenia pozwoliły mi na wykonanie kilku robótek.
Muszę zmienić swoje otoczenie a byc może uda mi sie zmienić nieco swoje życie.Najchętniej wywaliłabym wszystko do gołych ścian i zaczęła od nowa. Niestety na razie to niemożliwe z wielu powodów.Małe kroczki pomagają przetrwać.W ciucholandii wypatrzyłam zasłonę, którą podzieliłam i dopasowałam do okna w swoim pokoju.

Szalony tulipanowy wzór i ukochane kolory.Z resztek powstały poduszeczki, których nigdy za wiele. Mogłabym mieć stada poduszeczek i tarzać się w nich.

Jakiś czas temu dorwałam materiał w drzewkowy wzór. Powstało z niego już kilka ekologicznych toreb.Wszystkie powędrowały do nowych właścicieli ( rodzina i znajomi).Osobiście miałam ochotę na drzewkową torbę.Zamierzam nosić w niej różne rzeczy do pracy.Ta jest na lato. Na inne pory roku uszyję sobie inne.

Druk na tkaninie wyraźnie sugeruje haft krzyżykowy. Tkanina co prawda nie do końca jest nadająca się do haftowania ale ....
Jedno drzewko zostało wyróżnione i jest wykrzyżykowane.Niestety mój wzrok jest jakiś taki niekonieczny (wiek proszę ja siebie) i wyszywałam na czuja.Do tego hafciarka to ja nie jestem.Ale małe kroczki i do przodu.Musiałam spróbować.Smok pokonany. Drzewko jak haftowane bo haftowane.

I zapragnęłam podszeweczki z koroneczką i mam.Nie wspominając o drewnianych rączkach z odzysku.Przeleżały sobie w szuflandii i dostały nową torbę.Będziemy zaprzyjaźniały się ze sobą.Mam jeszcze kawałek szmatki.Chętnie wymienię na kawałek z motywem psim.Jakby co.

...

2011-05-17T14:11:00.000+02:00

Absolutnie nie jest tak, że jak nie piszę, to znaczy, że niczego nie robię.
Wszyscy wokół mnie cieszą się, że niedługo wakacje.
Od kilkunastu lat lato, to okres kiedy pracuję intensywniej niż w ciągu pozostałych pór roku.Urlop latem to niedoścignione marzenie. Na szczęście nie pracujemy w soboty i nikomu nie oddam tych letnich, wolnych dni. Od lat są moje i psa.No jak się ma psa za rodzinę, to tak się ma.

Były książę odjechał w znane nieznane i zmienia księstwa od czasu do czasu.Stylem „czupurka” najeżdżał moje królestwo przy pomocy instytucji niemiłych angażujących moje życie. Musiałam czas pewien poświęcić na pisanie pism, spotkania z prawnikami i inne niemiłe wizyty w wielkich, zimnych budynkach.
I tak od dziesięciu lat czy jakoś koło tego. Już nie liczę bo to mało ważne.
Ostatnie tygodnie także zajęte były sprawami z czupurkiem, bankowymi wyliczeniami ( i tak do kitu bo coś pozmieniali i liczą od nowa) i chorowaniem na alergię.

Jak mnie wzięło to mnie dopiero po trzech tygodniach puszcza. A jeszcze jakieś badania, sprzątania i oczywiście praca, która do wieczora trzyma mnie w swoich ramionach.Po całym dniu przerzucania książek, domowe porządki wywołują u mnie agresję.Tym większą, że nie mogę w domu niczego znaleźć. Powodem jest pozorne uporządkowanie wszystkich pałętających się dotychczas w nieładzie rzeczy. I stało się.

Nie mam bladego pojęcia gdzie co leży. Szukam jakbym była w mieszkaniu pierwszy raz. Tak to jest, jak się wpadnie na pomysł zmian.
Ogarniałam dotychczas mój chaos. Chciałam jednak aby było inaczej. Podpatrywałam, jak pięknie układacie swoje materiały, niteczki, koraliczki i inne skarby.
Poukładałam i teraz nie mogę niczego zrobić, bo nie wiem gdzie co jest.
Moje Bożonarodzeniowe aniołki znalazłam po Wielkanocy w pudelku ukrytym między pudełkami z zamkami błyskawicznymi. Myślałam, że wyemigrowały do Nieba.
Posegregowałam materiały i okazało się, że mogę otworzyć stoisko na Jarmarku ze szmatkami.

Cala szuflada serwetek i innych papierów i przydasiów wywołuje zawrót głowy.
Podglądam, że wymieniacie się, rozdajecie i szalejecie. Bardzo piękne, tylko ja cięgle nie mam czasu. Ale przyłożę się i oddam trochę i czasem chętnie wymienię cosie na cosie.
Bo był jeszcze mały problem techniczny z aparatem fotograficznym. Włożyłam dwie gadziny ( w tym jedna prawie nieżywa) klasy niemowlęcej z odzysku od dziecka, które ma tendencje lekkiego rozwalania sprzętu, do przezroczystej kosmetyczki razem z kablem, bateriami i kartami pamięci ( tymi co się nie nadają a co je dają przy zakupie). Porządek jak się patrzy. Potem jakoś się rozdzieliły te sprzęty i nijak nie chciały się spotkać w jednym miejscu.

Kable miałam na widoku. Aparaty ukryły się zsuwając się po poduszce na półeczkę od klawiatury, której to półeczki nie używam. I tak po trzech tygodniach odnalazłam je, bo tknęło mnie aby wytrzeć oną, nieużywaną półeczkę z kurzu.
Z radości odnowiłam cztery krzesła, które kiedyś brutalnie potraktował pazurkami pies. To był jamnik. Ten rudy jest niewinny. Kolor krzesełkowych pokrowców jest wściekły, ale i tak na to są planowane inne całkowicie zasłaniające. Mam jednak świadomość, że pod nimi będą całe, a nie poszarpane siedzenia.
Popełniłam tartę z jabłkami i sernik. Smaki testowałam na psie. Od razu piszę, że wszystko było jadalne i nieszkodliwe. Pies żyje i ma się dobrze i testuje wszystko co w kuchni nadaje się do jedzenia. Sam też testuje i muszę pilnować. Sernik miał wzięcie jak zwykle, tarta tylko w niektórych kręgach. Nie znają się. Pyszna była.
Dziecko jedyne kończy studia w dalekiej krainie. Tęsknimy sobie i mamy nadzieję, że zobaczymy się niedługo. Tylko ze środkami płatniczymi nieco krucho. I zbliża się termin spłaty raty za mieszkanie wobec byłego księcia małżonka. Jestem jakby zakredytowana. Nie mylić z akredytowana. Tak sobie kupuję swoje mieszkanie kolejny raz. Pewne miłe osoby mówią, że niektórzy kiedyś zapłacą za to co mi zrobili i nadal robią. Ja wolałabym jednak aby niektórzy dali mi spokój.
Bo życie jest piękne i mam tyle do zrobienia, tyle smaków do spróbowania, że boję się o dostateczną ilość czasu.

Żonkile już przekwitły u innych. Moje wyhodowały właśnie się z cebulek. Mają swój czas teraz i wyglądają przez okno podziwiając okolicę.

Może przyda się?

2011-05-10T10:32:00.000+02:00

Mam propozycję dla koleżanek i kolegów, którym przydać mogą się kolorowe obrazki z kalendarzy.
Pracuję w firmie, która dostała trochę kalendarzy od wydawnictwa i rozdajemy je. Wiadomo, jest prawie połowa roku. Żal, że część ładnych zdjęć i ląduje na makulaturze. Zostało jeszcze sporo zadrukowanego kolorowo papieru.
Wiem, że Wasze zdolne ręce mogą z nich wyczarować cuda.
Pracuję w Gdańsku. Jeśli komuś mogą przydać się te przydasie, proszę o kontakt pod postem.
Mamy kalendarze ( nie wszystkie już) z wydawnictwa www.unigraf.com.pl
Obawiam się, że do połowy przyszłego tygodnia będziemy musieli pozbyć się ich gdyż zajmują miejsce w magazynie.
Nie jestem w stanie rozsyłać ich ponieważ wymiary są duże,papier waży sporo, a ja jestem bardziej bogata wewnętrznie niż finansowo.
Moje zapiski nie są stroną odwiedzaną zbyt często, ale dajcie znać tym, które z papieru tworzą arcydzieła.

Przedświątecznie i pracowicie

2011-04-22T11:35:00.001+02:00

Jako bardzo zajęta pracą zawodową, na małe przyjemności muszę wykradać sobie czas.
Lubię to wykradanie, ale niestety nie mogę pozwolić sobie na dużo takich akcji.
Przygotowując się do Świąt, jak każda z nas, myłam okna, układałam co się dało w szafkach ( zwłaszcza w kuchennych), zbierałam sierść psią z dywanów.
Moje kochane żeńskie „psię” o wdzięcznym imieniu Whisky bardzo gubi włos i zaznacza swoją obecność w każdym pomieszczeniu. Zachowuje się jak sarna gubiąca sierść po lesie.Wszędzie jej pełno. Niestety nie chciała pozować do zdjęć.

W międzyczasie pokonałam serwetki w zieleni na herbatkowy stolik na balkonie.Tu widoczna jest jedna jeszcze w trakcie wykonania. Jeszcze ciut i będą gotowe wszystkie.Może nie wielkie to dzieło ale moje własne.
Potem zapragnęłam ukryć lekko mój widok z okna za świeżą delikatna firaneczką.

Zwykle mam odsłonięte widoki, ale moja mama – a mama jest najważniejsza – miała na firaneczki ochotę. Mama mieszka kilkadziesiąt kilometrów ode mnie, ale na Święta będzie u mnie i będą firaneczki.
Nabiłam pisanki zbierane przez dziecko moje jedyne w wielką starą butlę znalezioną w stuletniej piwnicy pierwszego domu z dorosłego życia.

Dziś pisanki siedzą dumnie na innym starym cudeńku kuchennym. Będzie sesja foto.
W czasie pracy nad domowymi robótkami wschodził Księżyc. Jest wielki i piękny w tym roku. Potem zapadła noc. A on nadal świecił.

Moje mieszkanie z pewnych względów jest w stanie lekko mało zorganizowanym.W moim innym wszechświecie dzieją się rzeczy mniej przyjemne i nie jestem pewna, gdzie będzie mój dom. Staram się jednak ten, na razie jedyny, zaadoptować i oswoić, tak aby zabić niemiłe wspomnienia i zachować same dobre.
W tym roku moje dziecko spędza Wielkanoc w Szkocji. Pisze pracę magisterską i we wtorek ma ważny egzamin. Do tego brak środków na podróż. Mam nadzieję, że niedługo będzie mogła mnie odwiedzać częściej. Bardzo tęsknię, ale tak to jest jak dzieci dorastają.Muszą wylecieć z gniazda i budować własne.
Ja także muszę mieć jakiś dom, po tym co wydarzyło się w moim innym wszechświecie.
I będę go miała.
Zwykle, gdy idę spać, światła miasta świecą okazalej. Ale była już głęboka noc. Światła też zasypiały. Tylko Księżyc świecił jak szalony. Takie jednak jego prawo.
Dziś smutny dzień - Wielki Piątek.
Ale już za chwilę będziemy cieszyć się Zmartwychwstaniem. Jest Nadzieja.
Tej Nadziei na Dobro i najmilszych Świąt życzę. Błogosławieństw, miłości i radości.

Sezonowo jajecznie

2011-04-11T12:21:00.000+02:00

Od kilku tygodni nie mam czasu napisać o robótkach.
Nawał pracy nie daje wytchnienia.
Niestety ta praca nie przynosi zysków materialnych.
Inne zyski jak najbardziej.
Robi się ( moimi rękami ) porządek.
Nie jest to żadne osiągnięcie, bowiem wszystkie i wszyscy musimy lub możemy to sami zrobić. Chyba, że ktoś ma gosposię czy innego majordomusa.
Wyrzucają się stare rzeczy, ale jakoś miejsca nie przybywa.
Trafił się w moje ręce rocznik pism dla kobiet z 1902 roku.
Po prababci to jest znalezisko.
Po śmierci mojego 97 letniego dziadka, mama uporządkowała rzeczy i kilka cudów odnalazło się przez przypadek.
Tam są takie rady o przepisy, że zapiera dech.
Nie mówiąc o wzorach ubrań i dekoracji.
Mam nadzieję, że moje umiejętności pozwolą na pokazanie niektórych arcydzieł i zachowają się, gdy już papier zupełnie rozsypie się ze starości.
Niestety nie posiadam skanera. Kiedyś posiadałam, ale wariat sprzęt zachował się dziwnie.
Postawiłam go na podłodze i miałam zabrać w inne miejsce.
W pewnym momencie trzask, puk i rozsypał się w drobiazg.
W moim mieszkaniu przedmioty zachowują się dziwnie.
Ten skaner był co prawda niekoniecznie kompatybilny z komputerem, ale ja to obchodziłam sposobem na hakera.
A ten od razu samobója popełnił.
Znam skaczące z półek książki, chowające się na jakiś czas przybory, milknące urządzenia, które po pewnym czasie znowu są idealnie sprawne.
Kumulacja energii i już.
Ale nie szkodzi.
I tak wiele osób zarzuca mi, że żyję w sowim wszechświecie.
I dobrze, tyle, że on szczególnie zazębia się z wszechświatami innych.
I mamy takie samo niebo, wschody i zachody słońca i księżyc.
Dodatkowo mamy wiatr, który mnie kocha i ściga po Ziemi oraz deszcz i śnieg, które uwielbiam mimo ich stanu skupienia i skutków jakie wywołują.
Tym razem na mojej planecie pojawiły się jajeczka i jeden kogucik bażancik.
Jajeczek było więcej, ale już powędrowały do innych wszechświatów.

Genius loci - Dominikanie przybyli do miasta

2011-03-21T20:22:00.002+01:00

Posłuchajcie mili ludzie,
Jak Dominik czynił cuda.
Jeśli jemu się udało,
To i nam się pewnie uda.

Hej ludzie ! Dziś targ.
Hej ludzie ! Na targ.

Kiedy przybył raz do Gdańska,
Na Zielonym stanął moście
I powiedział : będą targi.
Przybywajcie mili goście.

Hej ludzie ! Dziś targ.
Hej ludzie ! Na targ.

Przeminęło osiem wieków,
W Gdańsku żyją nowi ludzie.
A my znowu handlujemy,
Jak Dominik w swoim cudzie.

Hej ludzie ! Dziś targ.
Hej ludzie ! Na targ.

Słowa tej piosenki pamiętam z dzieciństwa.
Zaczęło się w roku 1260 gdy papież Aleksander II, bullą nadał dominikanom przywilej organizowania jarmarków. Braciszkowie – zakon żebraczy – dosyć długo czekali, ale załatwili sobie prawo do handlowania. Przybyli na ziemie słowiańskie w 1227 roku z Jackiem Odrowążem na czele, którego obłóczył osobiście święty Dominik w 1221 roku. Dzięki Jackowi powstały klasztory w Gdańsku, Płocku, Chełmnie, Elblągu, Toruniu, Rydzie, Królewcu i Dorpacie a także na Rusi w Kijowie i w Haliczu. Taki był zawzięty ewangelizator.
Było to jeszcze za czasów księcia Świętopełka Wielkiego, którego pożegnaliśmy w poprzednim odcinku. Tam było o nim a teraz inne sprawy.
W międzyczasie, w roku 1253 pojawiła się pierwsza wzmianka o Gdyni.
0d 1242 do 1253 Świętopełk walczył z krzyżakami.
Natomiast dnia 4 miesiąca sierpnia 1260 roku rozpoczął się pierwszy Jarmark Dominikański.
Musiała to być wspaniała impreza.
Gdańskie ulice częściowo wyłożone deskami(główne ulice) potem kamieniami, po których chodzenie miejscami było niezbyt łatwe.
Powstawały domy. Drewniane na początku wieku i kryte słomą. Potem w miarę rozwoju miasta, bogacenia się kupców i techniki zamieniane na murowane( ale to bardzo potem).
Domy były odzwierciedleniem zamożności mieszkańców i pomyślności lub zahamowania czasów. Najstarsze domy były jedno lub dwuizbowe. Zamożni budowali wieloizbowe i prawdopodobnie także piętrowe domy.

Podłoga wykładana była ciosanymi dranicami, korą lub stosowano zwykłe klepisko.
Paleniska domowe budowano z gliny i kamieni. Umiejscowione były one zwykle w narożniku lub przy ścianie. Bardzo rzadko na środku izby.
Drewno było obrabiane siekierami- nie znano jeszcze piły.
Niestety co jakiś czas drewniane domy ulegały zniszczeniu. Wybuchały pożary, a także zwyczajna nietrwałość drewna zmuszała średnio co 25 lat do budowy nowych domów.
Budowano je na starych zabudowaniach co powodowało, że budowane były na wyższym poziomie. W okolicach kościoła św. Mikołaja (dominikanie) różnica poziomów do dzisiejszych zabudowań wynosi około 7 metrów.
Zapachy w mieście nie były zbyt piękne. Stan sanitarny ówczesnego miasta pozostawiał wiele do życzenia. Zwierzęta domowe i ptactwo mieszkało w tych samych izbach, które zamieszkiwali ludzie.

Wewnątrz domu i wokół niego gromadziły się odpady związane z życiem i z zawodami jakie wykonywali mieszkańcy. Wszędzie obecny był dym z palenisk domowych.
Odżywiali się w tamtych czasach całkiem ciekawie.
Na początku dominowało proso. Potem inne zboża jak pszenica, żyto, jęczmień i owies.
Uprawiali ogórki, bób i mak. Znano jabłka, wiśnie, czereśnie, gruszki i śliwki i leśne orzechy laskowe oraz żołędzie.
Hodowane były świnie (spożywano najwięcej wieprzowiny), kozy, owce, kury i gęsi.
Polowano na tury, łosie, sarny, jelenie, dziki, niedźwiedzie, bobry i zające.

Zdarzały się wilki, rysie, czy żbiki zabijane dla cennych futer.
Konie były w tych czasach małe ale bardzo silne i wytrzymałe.
Lżejszych używano do jazdy wierzchem.
Położenie grodu pozwalało korzystać mieszkańcom z ryb. Poławiano jesiotry, łososie, sandacze, szczupaki, śledzie, dorsze, certy a także trocie, karpie, karasie,leszcze, płocie i sieje.
Rozwijało się rzemiosło. Była tu produkcja hutnicza, wytwórczość produktów luksusowych z żelaza i stali, złotnictwo. Wyrabiano naczynia gliniane, plecionki z wikliny, beczki z drewna
Gdańszczanie ubierali się barwnie, stosowali ozdoby z metali, kości, rogów.
Rozwinęło się tkactwo i najważniejsze obróbka bursztynu.

Rzemiosło kwitło w Gdańsku na długo przed pojawieniem się elementu obcego w grodzie i podgrodziu.
Jarmark Dominikański otworzył jeszcze szersze horyzonty przed miastem.
Do miasta przybywali kupcy zwabieni nowym rynkiem. Kwitła sprzedaż i wymiana towarowa. Zawierano umowy. Pojawiali się grajkowie, trupy wędrowne – to przecież barwne i piękne Średniowiecze.
W mieście pozostawali na jakiś czas lub na stałe rzemieślnicy, zwykli ludzie przybyli z wozami kupców a także złodzieje i inni mniej lub bardziej groźni bandyci.
W XIII wieku powstały już murowane kościoły w podgrodziu i murowana wieża w grodzie.

Tradycja handlu dominikańskiego trwała do czasów wojennych. W naszej erze powróciła w 1972 roku. Na początku to było coś. Można było zdobyć na Jarmarku niedostępne gdzie indziej dobra. Potem był kryzys, ale Jarmark to była letnia atrakcja. Nastały kolejne lata, w których na straganach pojawiły się te same towary, jakie są w podrzędnych sklepach.
Ostatnio dominikanie starają się przywrócić kulturalne oblicze Jarmarku, wzbogacając je w różne dodatkowe imprezy z dziedzin mniej handlowych.
Miejmy nadzieję, że towary nie będą tylko masową chińską produkcją z delikatnym akcentem wyrobów rzemieślników i artystów oraz z nutą handlarzy starociami, którzy sprzedają niejednokrotnie zabytki z lat 60-tych XX wieku jako dobra kilkusetletnie.
Dominikanie w Gdańsku są od wieków i stanowią pod każdym względem ważny element kultury miasta, trwałości, tradycji i wiary. Można z braćmi porozmawiać jak z nikim innym. Skupia się wokoł nich ciekawa młodzież, której zależy na kształtowaniu oblicza miasta i przekazywaniu nowym pokoleniom ponad tysiącletniej historii.
A na marginesie, w roku 1283 Mściwój II nadal Cystersom wieś Sopot.

Ale to jeszcze nie Trójmiasto.

DLA JAPONII

2011-03-18T10:58:00.003+01:00

Bakłażan z łososiem

2011-03-17T00:36:00.000+01:00

Wpuścić mnie do pasmanterii lub do sklepu typu castorama czy inny Leruła to mniej więcej tak samo jak dać rekinowi ławicę śledzi.
Wszystko mi się podoba.
Dziś w ramach powrotu z pracy z mała ilością pieniędzy w portfelu powędrowałam do pasmanterii i za wszystko kupiłam :
- jedno styropianowe jajeczko
- pudełko szpilek
- wstążkę
Zrobiłam sobie jajeczko.
Moje pierwsze wstążeczkowe.
Nie miałam pomysłu i robiłam jak szło.
Już je lubię.
Zamiast spać wstążeczkowałam i szpilkowałam.
W pracy jutro padnę.
Ale mam jajeczko.

Może nie jest doskonałe, ale stoi w pokoju i wywołuje wiosnę.

Króliczki pierniczki

2011-03-08T19:34:00.001+01:00

Na blogu http://filihunkat.blogspot.com dojrzałam urocze króliczki.
Pod rękę nawinęły się resztki szmatek.
Powstał narysowany na żywca szablon i jakoś się uszyły ( ręcznie).
Ponieważ nie wiedziałam, że im mniejsze szkraby, tym trudniej przewlec je na prawą stronę, nawojowałam się i o mały włos nie podarłam.
Wypchałam maleństwa włókniną z nabytej poduszki ( jeszcze mam pół poduszki) i doszyłam koralikowe oczka.
Pokazałam mojej sąsiadce i chciałam podarować maluchy jej wnuczkom.
Z wizytą był u niej młodszy ( mocno dorosły) syn z żoną.
Króliczki od razu zaprzyjaźniły się z nimi.
Zostały nazwane piernikowymi – bo taki mają kolor i postanowiły zamieszkać z nimi.
Oznacza to, że wnuczkom należy uszyć inną parę.
Wciągnę w to koleżankę sąsiadkę.
Ona szyje o niebo lepiej niż ja i ma czas.
Oto króliczki – pierniczki.

Genius loci - Świętopełk Wielki

2011-03-03T13:28:00.004+01:00

Ponieważ jestem istotą złożoną, moje zapiski nie będą dotyczyć jedynie robótek i gotowania.
Jednak z drugiej strony ( tu cytuję Tewiego ze „Skrzypka na dachu”), życie wśród robótek, zajęć domowych, gotowania i pieczenia jest takie piękne i proste.
Jednak z drugiej strony, aby tak żyć trzeba zarabiać.
I tu jest problem.
To znaczy nie do końca jest problem.
Bo....
Jeśli są umiejętności i sprzyjające warunki ( zawód, talent, odziedziczony majątek, dobra praca, jakaś praca, hobby dające zarobić i inne takie), to nie ma żadnego problemu.
Gdy dodatkowo posiadamy męża, żonę, partnera lub partnerkę (w dowolnych konfiguracjach płciowych), to mamy komplet i często szczęście rodzinne.
Gdy jednak któryś z tych elementów nie wypali i lekko świat się zawala i stoimy na zakręcie , za zakrętem – to leżymy.
I udaje się podnieść z tego położenia.
Tylko to podnoszenie się często wygląda jakoś.
Kiedyś, w miejscu niektórym znanym, pisałam, że jakoś to lata kura.
Bo jak się ją rzuci, to ona leci – jakoś.
I jakoś trzeba dźwignąć się, otrzepać piórka i wznosić się jak tylko się da.
Odbijać się od kamienia, górki piasku czy innej przeszkody.
I co z tego, że wokół przyjazne dusze patrzą z nadzieją, że zaryjemy dziobem w dół.
Głowa do góry i w pieriod ( jak mawiają druzja).
I co z tego, że mam płaszcz nie z kolekcji, buty nie z najlepszego sklepu i własnoręcznie uszyte spodnie.
Ale mam tyle szmat, że połowa nadaje się do muzeum a połowa do noszenia – jakoś.
Ale wywalić szkoda (tych muzealnych) bo gatunkowe są i o niebo lepsze od tych obecnych.
I do tego mam na twarzy uśmiech taki, że słońce blednie.
I jak mnie pytają co słychać, to odpowiadam po anglosasku – że fantastic i w ogóle ekstra cud.
I dobijam naród kręcący się wokół mnie. I zastanawiam się, dlaczego jestem jakaś inna.
No ja wiem, że ja jestem narodowościowo pokręcona.
Ale moje dziadki i pradziadki osiadły w tej ojczyźnie i one mnie polskością przepełniły i duszą romantyczną i jakoś uczyły , że tradycja i .....
I przystosowanie.
Ale dusza jakoś wesoła jest.
Martyrologia się we mnie nie zagnieżdża. Radość życia każe kochać wszystkie kwiatki i ptaszki, kotki, pieski, wody i chmurki.
Pająków nie kocham.
I ciągnie mnie na wieś i do miasta jednocześnie.
A chyba dlatego, że moi dziadkowie mieli wielki dom z ogromnym ogrodem w mieście, ale niedaleko lasu.
Teraz to tam wszędzie miasto, las to park, w domu kuzyn z rodziną, nie byłam tak od kilku lat.
Ja bym się wyniosła za miasto.
Ale co ja zrobię tam sama, biedniusieńka samica.
Bez sensu.
Samca godnego na wyjazd na stałe nie spotkałam na swej drodze.
Zestarzeję się i nawet sobie nie odśnieżę zimą.
I po co mi wszystko.
Ale z drugiej strony....
Trzeba coś wymyślić.
Albo się wyprowadzić na wieś, albo przystosować się do miasta.
Tak czy siak, trzeba uporządkować miejsce zamieszkania, sprawy osobiste i nie dać się.
I dobijają mnie pytania o cel wykonywania rękodzieła.
Przecież istota ma prawo do odrobiny prywatności, szczęścia i rękodziała a nawet do rękoczynów.
Nie wszystkim życie wypełniają problemy bohaterów seriali.
Nie jestem gwiazdą z portalu społecznościowego.
Sobie żyję własnym życiem.
Kiedyś usłyszałam, że żyję we własnym świecie.
Ale ja przynajmniej mam własny świat.
Czego wszystkim życzę.

W moim świecie jestem sobie dla siebie Dantisca, co dosłownie znaczy z Gdańska.
Jeśli ktoś ma ochotę, to może czasem popatrzeć na miasto moimi oczami.
Od czasu do czasu, bo można zwariować od historii.
Jeśli mnie lenistwo nie ogarnie, poprowadzę moją opowieść po miejscach, gdzie nie zawsze chodzą turyści.
To miasto było piękne i może być piękne.
Niestety teraz jest podupadłe. Wiem, bo widzę i porównuję do innych.
Jako przewodnik, który nie oprowadza bo zamordowałabym turystów, którzy marzą o piwie a nie o słuchaniu tego, za co mi zapłacili, mogę o każdym miejscu opowiadać godzinami.
Ale moja opowieść jest inna – ona jest moja.

Zaczęło się, od tego ( nie ja tylko miasto), że przybyli na te mokradła ludzie i osiedlili się ponad 2 500 lat temu. Zapiski o mieście pojawiły się w 999 roku.
Bo ani chybi był tu gród obronny z palisadami i wieżami do obserwacji.
Jest wokół tyle wzgórz, że na nich spokojnie można było zakładać grody.
Miasto jest zbudowane na palach i podmaka. Czuć wilgoć.
Były tu kiedyś kanały nie brzydsze niż w Wenecji, tylko skutecznie je zasypano.
Miasto ma piękne położenie, tylko teraz dokładnie to ukryto.
Mam nadzieję, że uda się to kiedyś naprawić.
Jesteśmy więc w roku tysięcznym. Wokół lasy i wzgórza.
Sarny, dziki, zające, ptactwo – jedzenia nie brakuje.
Podmokłe tereny z gliniastą glebą, z siecią potoków, w których ryb jest pod dostatkiem.
Do zatoki morskiej niedaleko. Tam ryby jeszcze smaczniejsze.
Niedaleko Żuławy – gdzie ziemia żyzna, czarna i urodzajna.
Mimo surowego klimatu i zalewaniu przez rzekę plony udawały nieźle.
Było czego pilnować i o co walczyć.
Gród był niedaleko ujścia rzeki na wzgórzu i z góry widać było okolicę. Mgła czasami przeszkadzała, ale czasami pozwalała zaskoczyć zbliżających się przybyszów.
Ponad dwieście lat rządzili tu namiestnicy polskich władców.
Doskonale wiedzieli jakie bogactwo jest w tej ziemi.
Wiódł tędy szlak bursztynowy.
Delikatny bursztyn, łatwy w obróbce był i jest cenny.
Tu powietrze pachnie inaczej, odczuwa się inaczej ciepło i chłód.
Powietrze jest przesycone wilgocią i drobinkami soli morskiej.
Nad głowami krążą mewy. Zapędzają się w głąb lądu charakterystycznym krzykiem domagają się uwagi i starają się ukraść coś do jedzenia. Tak było tysiąc lat temu i tak jest nadal.
W tych czasach (X i XI wiek) książęta pomorscy wspierani przez rody książęce z Meklemburgii i przez Krzyżaków, prowadzili wojny o okoliczne tereny.
Dziś to krótka, kilkudniowa wycieczka samochodem. Wówczas to całe wyprawy.
Teren nie był łatwy, klimat dosyć surowy.
Wśród tych walecznych facetów był jeden konkretny i nastawiony na budowanie przyszłości – książę Świętopełk II nazwany Wielkim.
Był to z pewnością człowiek o potężnym na ówczesne czasy umyśle, który potrafił bić się, zawierać przymierza, czuł odpowiedzialność i chciał budować państwo.
Być może nie wiedział jakie, ale z pewnością myślał o innych ludziach.
Wówczas zaczęła się już epoka chrześcijaństwa na tych ziemiach. Wprowadzanie nowej wiary nie było bynajmniej pokojowe. Ludzie długo i skutecznie bronili dawnych bóstw i wierzeń.
Świętopełk w celach obronnych sprzymierzał się z poganami i zapewniał im bezpieczeństwo.
Walczył na dużym obszarze i musiał dobrze kombinować aby porozumiewać się ze swoimi ludźmi. Miał zapewne dobrych i zaufanych kompanów i świetną organizację.
Teraz wystarczy szybki samochód, telefon komórkowy i konto w banku. Wówczas pieniądze na zapłatę woziło się ze sobą.
Przemierzać trzeba było duże odległości konno ( bynajmniej nie na arabach) i piechotą ( a nie było takich butów jak teraz).
Trzeba było jeść i pić. Jedzenie trzeba było upolować albo skorzystać z gościnności mniej lub bardziej przychylnych ludzi.
Wobec tego na całym Pomorzu – bo tu walczyli – musiało istnieć i istniało osadnictwo.
Po wielu walkach podpisano traktaty i sojusze. Popłacono okupy i strony poszły na ustępstwa.
Zakon dostał tereny na wschód od Wisły a książę mógł rozwijać swoje miasto.
Za jego czasów nastąpił znaczący rozwój Pomorza Gdańskiego.
Gdańskowi nadano prawa miejskie na wzór Lubeki. Powstały klasztory Dominikanów, Cysterek i Cystersów ( piszę z dużej litery bo i tak można).
Świętopełk Wielki został uznany za najwybitniejszego władcę z dynastii Sobiesławiców.
Stworzył i obronił niezawisłe księstwo, które za jego panowanie rozwinęło się znacząco.
Był pierwszym władcą dzielnicowym, który walczył z zakonem Krzyżaków.

Obok zakonu Dominikanów w Gdańsku ( na ich ziemi) stanął w roku 2010 pomnik Świętopełka Wielkiego. Z tyłu widoczny kościół pod wezwaniem świętego Mikołaja - Dominikanie są tam nadal i są wspaniali.
Pomnik powstał z inicjatywy działaczy kaszubskich, którzy uważają średniowiecznego księcia za księcia kaszubskiego. Oni nadali mu przydomek „ Wielki”.
Zaprojektowany został przez Wawrzyńca Sampa.
Zdjęcia zrobiłam w dniu odsłonięcia. Czekałam aż mistrz odejdzie.
Bo chodziło mi o księcia a nie o twórcę.
Przyznam się szczerze, że facet na pomniku bardzo mi się podoba.
Mogłabym z takim osiąść na wsi.
Ale cóż, on urodził się przed 1195 rokiem a zmarł 11 stycznia 1266.
Nie spotkaliśmy się.

Jednak w tym mieście jest coś niezwykłego, tajemna moc, która przyciąga i każe zatrzymać się, pobyć tu i wrócić.
To genius loci – duch miejsca.

Słodko

2011-02-28T10:15:00.002+01:00

Wykonanie tortu jest czynnością pochłaniającą sporo czasu.
Jeżeli robi się go z ulubionych i z najlepszych składników, efekt smakowy jest niezły.
Zwykle robiłam małe torty z kremem z jajek i masła doprawione alkoholem i owocami z własnej nalewki. Duże torty były na specjalne okazje.
Mój tort musi być wytrawny i smakowo konkretny.
Ulubionym ciastem rodziny jest wariacja kremu gotowanego, połączonego z biszkoptem nasączonym tak odpowiednio, że został nazwany pijakiem.
Wersja dla dzieci nie bywa doprawiona.
Dzieci dorastające i wolą wersję standard.
Przyznaję się, że pierwszy raz w życiu robiłam lukier plastyczny.
Oj gniecie się go, gniecie.
Dekorowanie kremem budyniowym jest trudniejsze, bo jest on mniej stabilny.
Cukiernicy dodają rozmaitej chemii, która pozwala na idealne powierzchnie, kształty i wariacje na temat.
Ponieważ wychodzę z założenia, którego całe życie się trzymam – WIEM CO JEM – wolę formę mniej doskonałą, ale nie zagrażająca życiu i zdrowiu.
Planowałam dekorację przedstawiającą wylegujące się nad niebieskim basenem pingwiny ( jest zima ), kwiaty na łączce nieopodal ( bo wkrótce wiosna) i w tle góra złotych monet ( bo tato zbiera monety).
Jak upiekłam ciasta, okazało się, że nie mam takiej tacy na której tort byłby bezpieczny.
Musiał jechać ponad 40 kilometrów samochodem.
Stan dróg w okolicy należy do najgorszych w kraju – dziś mówili w telewizji – to musi być prawda ( tak usłyszałam w jakimś programie – o tej telewizji znaczy).
W związku z tym plany musiały ulec zmianie.
Eksperymentowałam z masą plastyczną, z barwnikami i z polewami z czekolady ( prawdziwej od Wedla – nie z paczki).
Pingwiny zostały zakupione – to lizaki – gryzaki z pianki.
Miały być białe baranki – bo śliczne – podejrzane na blogach z robótkami.
Klejenie masy plastycznej jest na pierwszy raz trudne.
I palce bolą – zwłaszcza jak walczy się z chorobą reumatyczną.
Robienie kremu i składanie tej kalorycznej bomby zajęło mi pięć godzin.
Pieczenie jakie dwie godziny.
Sprzątanie też trochę.
Całość ważyła z sześć kilogramów lekko mierząc.
Wysokość około 35 cm.
Wlokłam to w kartonie włożonym w torbę z Ikei ( tę niebieską wielką).
Udało się dojechać, donieść i zjeść ( no nie na raz oczywiście).
Trochę dostaliśmy na wynos.
Były przecież inne frykasy i inne ciasta i ogólnie obfitość.
Jako, że kryzys idzie, może to jedna z niewielu takich imprez rodzinnych.
Ale były 70 Urodziny taty i moja mama to Homo Sapiens Picnicus do tego ze zdolnościami klinarnymi zwanymi palce lizać.
Kiedyś w domu odbyła się impreza ( niezapowiedziana) na której jedynym daniem były racuszki z jabłkami.
Było pięknie, pysznie i dzieci były szczęśliwe.
Bo racuszki z serii palce lizać.
Damy radę i temu kryzysu, jeśli tylko czas i zdrowie nam dopisze.
Za rok 70 urodziny mamy.
Znak zodiaku Baran.
Muszę ćwiczyć lepienie baranków.
O ! Takich jak tu poniżej.

Te są z masy solnej .
Moje będą z cukrowej.
Ponieważ jakoś link nie chce zapisać sie i pokazać, piszę adres strony jeszcze raz.
http://niespokojnadusza-delfina7.blogspot.com/2011/02/trututuuuuuuuuu-czyli-barani-tutek-d.html

Kogut

2011-02-26T23:26:00.001+01:00

Pewien kogut proszę pana,
W planie pianie miał co rana.
Co dzień dziesięć kukuryku
(tak wyznaczył Struś Planista).
Co miesięcznie dać w wyniku
Kukuryku miało trzysta

Trzysta, ech-pomyślał sobie,
Detal, w tydzień plan wyrobię.
Więc w miesiąca pierwszy dzień
Kogut nie piał – taki leń.

Inne piały w krąg koguty
Na najprzeróżniejsze nuty
On zaś smętnie wzrok w dal wlepiał,
No i nie piał, całkiem nie piał.

Ani mi się piać dziś śni
Ja mam czas, trzydzieści dni.

Siedział kogut na swym szczeblu
Jak na komfortowym meblu.
W płochych myślach się zatapiał,
A czas leciał, ani zapiał.

Wtem się ocknął ze swej sjesty.
Co to ? Rety ! Już trzydziesty ?
Jak piać zaczął, na gwałt, szybko.
Piał i piał, aż zapiał chrypką.

Zachrypł, zamilkł, ani rusz.
A tu miesiąc minął już.

Kiedy później wsiadł ktoś nań,
Że się nie wywiązał z piań.
Odrzekł kogut: Trudno panie,
Mam za dużo piania w planie.

Sam pan przecież świadkiem był,
Piałem do utraty sił.

Tak to bywa, jak się zda mi
Nie jedynie z kogutami !!!

Niniejszym przedstawiam Pana Koguta Jose, który w dniu jutrzejszym będzie przedstawiony mojemu tacie z okazji 70 Urodzin.
Wierszyk jest wspomnieniem z lat szkolnych Jubilata.
Kogucik ma w swojej torbie wiersz zwinęty w rulon i serduszko z życzeniami.
Mam nadzieję, że panowie zaprzyjaźnią się na wiele lat.

kołnierzyk

2011-02-23T22:24:00.001+01:00

Moje dorosłe dziecko umieściło tu swoje zdjęcia z kołnierzykiem w roli głównej, który był natychmiast potrzebny i koniecznie miał być koronkowy.
Zrobiony został z odzyskanych z bluzki babci koronek maszynowych w kilka chwil.
Dziecko jedyne, które na co dzień pisze i pisze ( naukowo na razie) i być może z tego będzie żyło, umieściło suchy tekst widoczny pod zdjęciem.
No żal ściska, bo można było całą historię napisać o męczeniu matki ( czyli mnie ) i wchodzeniu na sumienie mówiąc, że ja tylko mówię i nie robię.
No właśnie, że robię.
Nie rozumiem tylko, dlaczego moja doba ma tak mało godzin.
Dlaczego ciągle słyszę : kiedy ty to robisz?
W międzyczasie robię.
Między pracą, między spacerami z psem.
Miedzy pisaniem pism sądowych – to mam nadzieję już niedługo.
Między słuchaniem zdań : ja nie mam śmiałości, ale czy mogłabyś mi zrobić ........ i tu następuje wyliczenie życzenia.
A potem pytanie : kiedy ty masz na to czas?
No właśnie wtedy, kiedy narzekasz, że nie masz czasu.
Kiedy oglądasz telewizję nic nie robiąc.
Kiedy nudzisz się.
Bo ja nie nudzę się nigdy.
Jestem chora, kiedy niczego nie robię i kiedy mam chwilę nicnierobienia mam poczucie winy.
Przypomina mi się bajka z dzieciństwa.
Taka rosyjska, filmowa, stara : Bajka o zmarnowanym czasie.
Dlatego rzucam się w wir różnych zajęć, które sprawiają mi przyjemność.
I będzie tego trochę.
Czeka mnie tapetowanie przedpokoju, może przeprowadzka, może zmiana całkowita życia.
O tym potem.
Od wczoraj zabrałam się za tort na urodziny mojego drugiego taty.
Mój pierwszy umarł.
Mój drugi kończy w niedzielę 70 lat.
I zrobię mu tort taki, jaki sama bym chciała dostać.
Projekt jest pracochłonny, dlatego elementy powstają po kolei.
Do tego robię urodzinową niespodziankę rękodzielniczą, która mam nadzieję, przypomni mu lata dzieciństwa.
Bo lubię, jak ludzie się cieszą.

Zdjęcia Olivia Vitazkova

Kołnierzyk zrobiony dla córki z fragmentów haftów maszynowych wykorzystanych ze starej bluzki.

Nieuważna

2011-02-22T22:23:00.001+01:00

Zrobiłam sobie sweterko - sukienko - kamizelkę.
Robiłam i ciepło było w kolanka.
W rozpędzie wiążąc prutą wełnę nie zauważyłam, że na samym środku przodu miałam cieńszą nitkę.
Na "człowieku" za bardzo się w oczy nie rzuca, ale wiem i mam do siebie jakiś taki żal, że nie spojrzałam tylko jak "rozpędek" na drutach migałam.

Włożyłam swetrzysko na sztucznego półczłeka i przedstawiam niniejszym: nieuważne wdzianko na zimne dni.

Doniesienia z pola walki z włóczką

2011-02-06T22:47:00.001+01:00

Jako osoba mocno uwikłana w inne sprawy niż domowe przyjemności, musiałam oderwać się i zrobić COŚ.
Uporządkowałam druty,

Długie i ostre włożyłam do pudełka po Whisky.
Podziwiam uszyte przez szacowne koleżanki pokrowce na druty, ale niestety czas mi biegnie i nie pozwala na takie miłe, małe co nieco.
Dlatego poszłam na łatwiznę.
Wzięłam sobie segregator, włożyłam małe biurowe koszulki i w nich zamieszkały moje druty z żyłką.
Druty w tej ilości pojawiły się nagle w moim domu.
Koleżanka oddała mi swoje ciesząc się, że pozbyła sie kłopotu.
Albowiem : na drutach nie robi, wyrzucać żal, uczyć się tej sztuki nie chce, dostała je po mamie i chce przekazać w dobre ręce.
Mam nadzieję, że wykorzystam je choć trochę.
Gdyby one same umiały robić coś.
A tak czekają na moje polecenia.
W tle widać robótkę.
Może coś z tego będzie.
Na razie robi się i pruje.
A to za małe, a to za duże, a to za gęste .....
Zawzięłam się i nie dam się pokonać włóczce.
Druty i ja to trzy a ona jedna choć dłuuuuuga.
Juz my ciebie moja włóczko przerobimy.

Styczeń ucieka

2011-01-26T12:02:00.002+01:00

Przyznaję się bez bicia.
Zawaliłam robótki jakoś.
Ale noszę ze sobą druty i kłębek, kosmetyczkę z rozpoczętą lalką tildowatą.
Cały czas próbuję.
Mam jednak inne siedem światów.
Pracuję i boję się, że moja branża ma już coraz krótszy żywot.
Bo kto kupuje przewodniki i mapy?
Komu potrzebne są jeszcze albumy?
Co jest ważniejsze ; książka czy jedzenie?
W dzisiejszych czasach moja obecna profesja to zanikający zawód.
Dlatego staram się uciec do innego świata.
No bez przesady, bez dopalaczy i używek ( w tej materii pisząc).
Tak jak lubię powieści i filmy Science Fiction, bo odrywają mnie od rzeczywistości, tak lubię robótkowe szaleństwo, bo wracam do dzieciństwa, do babć, które miały złote ręce, bo nie myślę o tym, co w moim życiu jest niemiłe.
A jest tego sporo.
Od lat, o wszystkim prawie.
Już przeciwko mnie wiele zostało wykorzystane, czasami niepotrzebnie zaufałam.
Ale mam to gdzieś.
Dostałam od dziecka jedynego książki.
Cztery w jednym.

Zdjęcie znalazłam na stronie amazon.co.uk. TUTAJ.
Mam nadzieję, że uda mi się zrobić podobne cuda.
Będę się starała.
Jeśli tylko dotrzymam słowa, pokażę to na stronie.
Bez względu na to, czy ktoś to zobaczy czy nie.
Bo jak znam siebie oddam to, jeśli ktoś zapragnie i zapomnę, że potrafię.
Wkrótce zaproponuję zainteresowanym parę drobiazgów, które mam nadzieję przydadzą się w pracy twórczej.
Oby tylko czasu na wszystko wystarczyło.

kominiarz na Nowy Rok

2011-01-07T17:19:00.000+01:00

W ramach noworocznych rozrywek,na prośbę córki, otworzyłam książkę z wzorami robótek na drutach. Najbardziej w pamięci utkwiły mi dwa ażurowe wzory,którymi robiłam ponad dziesięć lat temu wszystkie ubrania wmawiając bliskim,że są piękne i niespotykane. Innych wzorów ażurowych nie pokonałam. Znam gwiazdki i różyczki. Dziecko jedyne wybrało różyczki i tak powstał rózyczkowy komin w barwach sadzy wymieszanej ze śniegiem. Wełna została podstępem wypruta ze starego swetra, który córka rozpoznała jako swój ulubiony jak już komin był prawie gotowy, chociaż sama go pruła. Nowa rola starego swetra na Nowy Rok.
Komin miał sesję na blogu córki.

Bóg się rodzi

2010-12-24T22:00:00.000+01:00

Za kilka godzin ogłoszą urodziny Jezusa.

Dziś Wigilia.

W naszych domach, wśród bliskich i przyjaciół, czasem samotnie obchodzimy kolejne urodziny naszego Boga.

Nie zawsze jesteśmy świadomi, że to Jego Urodziny, Jego Święto.

Bardzo je lubimy i przygotowujemy szczególnie starannie.

Tak sobie pomyślałam, że On osiągnął to czego pragnął.

Jesteśmy dobrzy dla siebie choć kilka chwil w roku.

Choć jeden dzień, choć moment.

On jest Miłością.

I to nam chciał ofiarować.

Wesołych Świąt Bożego Narodzenia.

Zimowe klimaty

2010-12-19T13:02:00.003+01:00

W celu ocieplania uszu powstała pewnego wieczoru opaska.

Wykonana moim ulubionym wzorem trzy oczka z trzech oczek i prawe.

Kwiatuszki wykonane na chybił trafił na szydełku.

Zauroczona domkami na stronie Koronki http://m-koronka.blogspot.com/2010/11/miasteczko.html, pobiegam do sklepu i zakupiłam komplet.

Będzie prezent dla 11 letniego bratanka.

Pomalowałam miasteczko mimo bólu pleców i okropnej rwy kulszowej.

Jeszcze kilka poprawek;małe wyrównanie, położenie werniksu.

Oczywiście do zestawu dołożę samochód.

Mimo prawie młodzieńczego wieku chłopiec kocha samochody.

Domki sa podświetlane, a w kościele dzwonią dzwony.

Bardzo nastrojowe i bajkowe.

W ramach wakacyjnych wspomnień zrobiły się na próbę kolczyki.

Bursztynki ze starego sznura z szuflady i turkusiki z Jarmarku Dominikańskiego.

Trochę wiary, że musi się udać i mam.

Przedstawiam Państwu

2010-12-17T13:25:00.001+01:00

Gdy pierwszy raz ujrzałam tildowe lalki, zwierzątka i stworki poczułam, że je uwielbiam.

Od zawsze lubiłam szmacianki.

Miałam swoje ukochane krasnale, wielkie i mała lalki, misie w kwiatki i inne cuda.

Z białego kawałka adamaszkowej poduszki uszyłam kiedyś sowę. Poduszka nie przeżyła.

Z atłasowej sukienki mamy - dosłownie ze środka przodu - uszyłam coś.

Według mnie to był pies. Ale mało go przypominał. Nazywał się Żabka.

Przecież nie ma zakazu tak nazywać psa.

Aktualny żywy pies ma na imię Whisky i uważa się za rasową damę.

Jest to owczarek sopocki lekko szkocki.

Ona nie wie, że jest ze schroniska i tak niech zostanie.

Oto Whisky z lodem:

W związku z zawodowym obowiązkiem i zamiłowaniem do pisania, nie potrafię od razy przejść do rzeczy.

Pewnie trzeba by to leczyć, ale na mnie trudno znaleźć lekarstwo.

Wiosną tego 2010 roku po obejrzeniu wielu blogów tildowych zapragnęłam uszyć nowe coś.

Na przyjazd córki ( studiuje w Szkocji) uszyłam króliczka.

Tak powstała Lukrecja - moje dziecko wybrało imię.

Lukrecja ma naszyte serce i powstała z prawdziwych uczuć.

Wykrój był moją radosną twórczością.

Doświadczenia niemal żadne, pomijając wycinanki z ubrań z dzieciństwa.

Pojechałam z króliczką na lotnisko i nie zaprzeczam, że małe dziewczynki czekajace na przylot bliskich zerkały na szmaciankę.

Lukrecja to emigrantka.Podróżowała bez paszportu niestety.

Mieszka teraz w Szkocji, ale nie wiadomo gdzie osiądzie na stałe.

Ma kolekcję ubrań i czasem sesje fotograficzne.

Przedstawiam Lukrecję

Odkrywanie własnych możliwości

2010-12-17T12:35:00.001+01:00

Mój organizm został zaatakowany.

Niedawno zmagałam się z bólem ósemki.

Wyrwałam gadzinę.

Potem naeszła grypa z gorączką.

Pokonałam.

Nie minęła chwila i napadły na mnie bóle w kolanie.

Mam blokadę.

Wczoraj dopadła mnie rwa kulszowa w tej samej nodze.

Może to nie były kolana tylko wyżej.

Boli jak diabli.

Ubranie rajstop, spodni i skarpet trwało wieczność.

Zakładając buty wyłam i mój pies nie wiedział co się dzieje.

W pracy walnął wczoraj system i dziś uzupełniałam wczorajsze dane.

Tak ogólnie to mam wolne ale nie mam.

Dla higieny umysłowej szaleję na blogu.

Jako kobieta w wieku dojrzałym, nie jestem tak biegła jak młodzież w sprawach komputerowych.

Ale metodą prób i błędów pznaję możliwości edytora.

Urodziłam się za wcześnie ( chodzi o epokę).

Czuję, że tylu rzeczy nie zdążę zrobić a tak wiele bym chciała.

Ale co tam.

Nie ma idealnego czasu na urodziny i odejście.

Cieszę sie tym co mi dane.

Nie wiem czy moi znajomi cieszyli się z mojego prezentu.

Ale był robiony na rocznice ślubu i to co na zdjęciu poniżej to tylko mała część całości.

Widoki

2010-12-17T11:32:00.000+01:00

Tak sobie pomyślałam, że jeśli z mojego okna widać wieżę Kościoła Mariackiego ( z baaaaaaardzo daleka), to z wieży widac moje okna.

Czyli gdzieś tam po lewej stronie jest mój dom.

A na zachodzie bez zmian.

Uwielbiam widoki z mojego okna.

Dusza, przynajmniej moja, potrzebuje zmiany krajobrazu, urozmaicenia.

Nie ukrywam, że zakochałam się w Szkocji. Tym bardziej , że po tacie moje nazwisko zaczyna się na Mac....

Jestem nierozpuszczalna w wodzie i kocham deszcz ( o ile nie jest zimno do "szpiku kości").

Czy chodząc po takich schodach , można dziwić się, że zza drzewa wyjdzie elf?

Przed moim domem też jest ciekawie.

Niestety zamiast elfów spotykam tam młodzieńców z puszką piwa w dłoniach.

I na elfy mi oni nie wyglądają.

Przeprowadzka archiwum.

2010-12-13T12:16:00.000+01:00

W swoim małym działaniu na polu tworzenia rzeczy zbytecznych popełniłam juz kilka występków.
Niestety nie wszystkie uwieczniłam i poszły w ludzi.
Czy byli szczęśliwi z podarunku?
Tak do końca nie wiadomo.
Mam wrażenie, że wolą chińskie wyroby.
Pytają mnie:
-Po co ty to robisz?
-Kiedy ty to robisz?
Mówią, że można za grosze kupić podobne na rynku, w Lidlu czy w Castoramie.
No tak, można.
Podobne ale nie takie.
Ja rozumiem, że wiekszość tych rzeczy robią ludzie, część maszyny.
Ale one nie mają duszy.
No nie mają i już.
Aa to co robimy z przyjemności ma część naszej duszy.
I tego mam zamiar trzymać się z uporem.

Proszę nie śmiać się. Byłam ciekawa jak zszywa się dwa kwadraty inaczej.

Próba papierowo-drewnianych fantazji.

Kolejna próba.

Siateczka jesienna.

Zaraz się zacznie

2010-11-25T23:38:00.000+01:00

Zagubiłam sie w prowadzeniu bloga na innym portalu i nie dałam rady z edytorem.
Mam nadzieję, że tu będzie ciekawie i łatwiej.
Muszę przenieść moje zapiski z innej strony oraz linki i scieżki.
To dla mnie wyzwanie. Bo tak.
Nikt do mnie nie zaglądał, ale może zachowam to co próbuję robić.
Podziwiam wszystkie zakochane w rękodziele Panie, Panny i oczywiście Panów.
Podpatruję i marzę o takich wyczynach artystycznych.
Szukam inspiracji i walczę z depresją.
Napiszę o tym kiedyś.
Od 8 lat piszę i piszę, ale teraz muszę oderwać się od klawiatury i zająć ręce "cuda wiankami".